Archiwum / „PAMIĘĆ WODY”, 22 marca, godz. 19.00 – Aula
Pamiec wody TJ-foto Greg Noo-wak (17)_stop
Pamiec wody TJ-foto Greg Noo-wak (17)_stop

„PAMIĘĆ WODY”, 22 marca, godz. 19.00 – Aula

22 marca, godz. 19.00 – Aula

Shelagh Stephenson
PAMIĘĆ WODY
Teatr im. Stefana Jaracza – Łódź

przekład: El–żbieta Woźniak
reż–yseria: Bogdan Tosza
scenografia: Grzegorz Nowak
re–żyseria światła: Krzysztof Sendke
obsada: Monika Badowska, Katarzyna Cynke, Urszula Gryczewska, Matylda Paszczenko, Mariusz Ostrowski, Mariusz Witkowski
bilety: 35 zł, 40 zł 

Bohaterkami sztuki są trzy siostry, które przyjeżdżają do rodzinnego domu na pogrzeb matki. Sytuacja zmusza je do ponownego przyjrzenia się sobie i swojemu dzieciństwu. Wspominają spędzone razem lata. W kontekście ostatecznych wydarzeń wychodzą na jaw demony pamięci. Widzimy ich skomplikowaną strukturę. I piętno, które na każdej z sióstr odcisnęło się inaczej.
„Pamięć wody” to balansująca między powagą a komizmem opowieść o życiu, o tym, jak bardzo jesteśmy nieprzygotowani na śmierć bliskiego człowieka, jak bardzo nieodporni na ból, na momenty kryzysowe. To również spektakl o fenomenie pamięci, która czasem fałszuje nasze wspomnienia, przeinacza historie z przeszłości.

Tytułowa „pamięć wody” jest metaforą powtarzalności zdarzeń, doświadczeń i doznań każdego człowieka. Woda, jak taśma magnetyczna, ma swoją pamięć. Podobnie człowiek. Pewne historie, w których bierzemy udział, zatrzymują się gdzieś głęboko w naszej podświadomości. Często nie znamy „dziwnych kodów”, które mamy w sobie, a które są nam przekazywane. Ale to właśnie one nas kształtują i stają się nierozłączną częścią nas samych.

Recenzje:
…Przedstawienie jest doskonale zagrane, aktorzy przeplatają tragizm z komizmem zachowując przy tym autentyzm niezwykle wyrazistych postaci. (…) Na spektaklu Bogdana Toszy można się pośmiać – hipochondryczne ataki Catherine, która „umiera z bólu” z powodu wyimaginowanej cysty na jajniku, czy wywołana sporą ilością alkoholu szczerość opanowanej na co dzień Teresy to najzabawniejsze momenty przedstawienia. Jednak zasadnicza część opowiadanej historii mówi o nieumiejętności radzenia sobie z życiem, o rozczarowaniu i samotności, na jaką skazany jest człowiek…
Olga Ptak, Dziennik Teatralny

fot. Greg Noo-Wak